Hakkında
Saltanat, Arapça kökenli bir sözdür ve hükümdarlık, egemenlik anlamına gelir. Osmanlı Devleti'nde saltanat, devleti yönetme hakkının Osman Gazi soyundan gelen hanedanda bulunması anlamında kullanıldı; padişah bu yetkinin sahibi sayılırdı.
Kurtuluş Savaşı sırasında egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğu ilkesi 1921 Teşkilat-ı Esasiye Kanunu'na girdi. Lozan Konferansı'na hem İstanbul hem Ankara hükûmetinin çağrılması üzerine Türkiye Büyük Millet Meclisi 1 Kasım 1922'de saltanatı halifelikten ayırarak kaldırdı. Böylece altı yüzyılı aşan Osmanlı saltanatı sona erdi; 29 Ekim 1923'te cumhuriyet ilan edildi.
Zaman çizelgesi
- I. Murad (Hüdavendigâr, h. 1362–1389): Edirne'den Kosova'ya, beylikten devlete
- I. Bayezid (Yıldırım, h. 1389–1402): Tuna'dan Fırat'a hızlı yükseliş ve Ankara'da çöküş
- I. Mehmed (Çelebi, h. 1413–1421): Fetret'i bitiren ve devleti yeniden kuran hükümdar
- II. Murad (h. 1421–1444, 1446–1451): tahttan çekilen ve geri dönen sultan
- Kanuni Sultan Süleyman (1520–1566): kırk altı yıllık saltanat
- III. Murad (1546–1595): Sokullu'nun gölgesinden Safevî ve Habsburg savaşlarına uzanan saltanat
- I. Ahmed (1590–1617): on dört yaşında taht, ekberiyet usulü ve Sultanahmet Camii
- I. Mustafa (1591?–1639): kardeşten kardeşe ilk cülus ve iki kısa saltanat
- Sultan İbrahim (1615–1648): kafesten tahta, Girit Savaşı ve trajik bir son
- IV. Mehmed (Avcı Mehmed, 1642–1693): altı yaşında tahta çıkan padişahın kırk yıllık saltanatı
- Kösem Sultan (y. 1589–1651): iki padişahın annesi, bir padişahın büyükannesi ve naibe
- II. Süleyman (1642–1691): kırk beş yıl kafeste, üç buçuk yıl savaşın ortasında
