Süleymaniye Camii

Süleymaniye Camii, İstanbul'un üçüncü tepesi üzerinde yer alan ve Osmanlı döneminden kalan bir camidir. Kanûnî Sultan Süleyman'ın (h. 1520-1566) emriyle inşa edilen cami, imparatorluğun baş mimarı Mimar Sinan tarafından tasarlanmıştır. Bir yazıtta, yapının temelinin 1550'de atıldığı ve 1557'de açılışının yapıldığı belirtilmektedir; ancak külliyenin inşaatı muhtemelen bu tarihten birkaç yıl sonrasına kadar sürmüştür.

Süleymaniye Camii, İstanbul'un en tanınmış simgelerinden biri olup, Üçüncü Tepe'deki konumundan Haliç ve çevresine hâkim geniş bir manzara sunar. Osmanlı mimarisinin başyapıtları arasında kabul edilen yapı, Mimar Sinan'ın en önemli eserlerinden biridir. Aynı zamanda İstanbul'daki Osmanlı dönemine ait en büyük cami olma özelliğini taşır. Diğer Osmanlı imparatorluk camileri gibi Süleymaniye Camii de, medreseler, imaret, dârüşşifâ, sıbyan mektebi, hazîre ve çeşitli sosyal yapıları içeren geniş bir külliyenin parçasıdır. Caminin kıble duvarının arkasında yer alan kapalı mezarlıkta, Kanuni Sultan Süleyman ile eşi Hürrem Sultan'ın sekizgen planlı türbeleri bulunmaktadır.

Süleymaniye Camii ve çevresindeki koruma alanı, UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde yer alan “İstanbul'un Tarihî Alanları”nın dört bileşeninden biridir ve (i), (ii), (iii) ve (iv) numaralı kültürel kriterler kapsamında korunmaktadır. Tarihi Yarımada içinde yer alan bu bölge, farklı dönemlerde çeşitli koruma statülerine kavuştu: 1981'de kentsel ve tarihi koruma alanı olarak ulusal kayıtlara geçti, 1995'te ise Arkeolojik, Kentsel Arkeolojik, Tarihi ve Kentsel Sit Alanı olarak yeniden tescil edildi. Alan içerisinde, anıtsal yapılar ve sivil mimarlık örnekleri de dâhil olmak üzere 920 tescilli mülk bulunmaktadır.