Aziliyen, kuzey
İspanya ve güney
Fransa'daki Franco-Kantabriya bölgesinin Mezolitik bir endüstrisidir. Yaklaşık 12.500–10.000 yıl öncesine tarihlenir.
Tanımlayıcı eserler
Kültürün tanımlayıcı eserleri arasında sırtı yuvarlak rötuşlu mikrolitlerden oluşan atış uçları, kaba yassı kemik zıpkınlar ve soyut süslemeli çakıllar vardır. Süslü çakıllar ilk kez kültürün ad yeri olan, Fransız Pireneleri'ndeki Le Mas-d'Azil'de bulunan Mas d'Azil Mağarası'nda, Arize Irmağı'nda bulundu.
Sanat
Bu çakıllar Aziliyen sanatının başlıca türüdür ve
Üst Paleolitik Magdaleniyen sanatıyla kıyasla ölçek ve karmaşıklıkta büyük bir küçülme gösterir.
Dönem
Endüstri Epipaleolitik ya da Mezolitik dönemin ya da her ikisinin parçası olarak sınıflanabilir. Arkeologlar Aziliyen'in, ısınan iklimin bölgedeki insan davranışında değişikliklere yol açtığı Magdaleniyen'in son evresini temsil ettiğini düşünür.
İklim etkisi
Eriyen buz örtülerinin etkileri besin olanaklarını azaltmış ve daha önce iyi beslenen Magdaleniyen topluluklarını, en azından at ve ren geyiği sürülerini buzul sığınağından yeni topraklara izlemeyenleri yoksullaştırmış olabilir. Sonuçta Aziliyen aletleri ve sanatı, Buzul Çağı öncüllerinden daha kaba ve daha az kapsamlı ya da yalnızca farklıydı.
Genetik
Aziliyen ile ilişkili insanlar genetik olarak önceki Magdaleniyen topluluklarından farklıdır; Villabruna / Batılı Avcı-Toplayıcı soy kümesinin parçası olarak Epigravettiyen kültürünü üreten topluluklarla akrabadırlar, ancak önceki Magdaleniyen topluluklarından da bir miktar soy taşırlar.
Ad
Aziliyen adını, 1887'de Mas d'Azil ad yerini kazan Édouard Piette verdi. Piette'in öteki isimlendirmalarından farklı olarak bu ad genel kabul gördü ve 20. yüzyılın başında bugünkünden çok daha geniş alanlar için kullanıldı.