Liangzhu kültürü, Yangtze Nehri deltasında yaklaşık MÖ 3300 – 2300 arasında gelişen ve
Çin'in son Neolitik yeşim kültürü sayılan bir uygarlıktır.
Tabakalaşma
Yeşim, ipek, fildişi ve lake eserler yalnızca seçkin mezarlarında, çanak çömlek ise daha yoksul bireylerin mezarlarında bulunur. Cenaze yapılarındaki bu keskin sınıf ayrımı, Liangzhu'nun erken bir devlet olduğunu düşündürür.
Kent merkezi
Zhejiang
eyaletinde, Hangzhou'nun kuzeybatısındaki Liangzhu alanında bölgeler üstü bir kent merkezi ortaya çıktı ve buradaki seçkinler yerel merkezleri yönetti. Liangzhu,
Doğu Asya'da devlet toplumu sayılabilecek en eski Neolitik alanlardan biri olabilir. Etki alanı kuzeyde Shanxi'ye, güneyde Guangdong'a kadar ulaştı.
Keşif ve koruma
Tip yeri Zhejiang'daki Yuhang ilçesinde bulundu ve ilk kez 1936'da Shi Xingeng tarafından kazıldı.
6 Temmuz 2019'da Liangzhu Kenti arkeolojik kalıntıları
UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alındı.
Çöküş
Kültür MÖ 2500 dolaylarında en parlak dönemini yaşadı, ancak MÖ 2300'den sonra Taihu Gölü çevresinden kayboldu. Kültür katmanlarının çamurlu ve bataklık katmanlarla kesilmesi, yükselen suların yerleşimleri birçok kez kesintiye uğrattığını gösterir.
Yağış kuramı
2021'deki bir çalışma, El Niño koşullarının sıklaşmasıyla ilişkili, on yıllarca süren yoğun yağışlı bir dönemin kültürün ortadan kalkışıyla çakıştığını öne sürdü. Bu görüşte aşırı yağışlar sel ve taşkınlara yol açtı, pirinç tarımını engelledi ve halkı başkentlerini terk etmeye zorladı.