Majiabang kültürü, Yangtze Nehri deltasında, başlıca bugünkü Şanghay'ın batısındaki Tai Gölü çevresinde ve Hangzhou Körfezi'nin kuzeyinde yaşamış bir Neolitik kültürdür.
Yayılım ve süre
Kültür, yaklaşık MÖ 5000 – 3300 arasında güney Jiangsu'ya ve Hangzhou Körfezi'nin kuzeyindeki Zhejiang'a yayıldı. Körfezin güneyindeki Hemudu kültürüyle aynı çağda yaşadı. Dönemin son kısmı bugün ayrı bir kültür evresi olan Songze kültürü olarak ele alınır. Majiabang ve Songze kültürlerinin yerini bölgede Liangzhu kültürü aldı.
Pirinç tarımı
Majiabang halkı pirinç yetiştirdi. Majiabang kültürüne ait Caoxieshan ve Chuodun yerlerinde arkeologlar çeltik tarlaları kazdı; bu, pirincin ekonominin merkezinde olduğunu gösterir. Arkeologlar, pirincin ağırlıklı olduğu tarım düzeninin bu dönemde yaşayan insanlarca geliştirildiği görüşündedir.
Hayvancılık ve av
Hayvan kalıntıları domuzun evcilleştirildiğini gösterir. Bununla birlikte sika geyiği ve karaca kalıntıları, halkın tümüyle tarıma bağımlı olmadığını, avcılığı da sürdürdüğünü gösterir.
Yeşim
Arkeolojik yerler, Majiabang halkının yeşim süs eşyaları ürettiğine dair kanıtlar da taşır. Bu gelenek, bölgede sonraki Liangzhu kültürünün gelişkin yeşim işçiliğine uzanır.
Songze
Şanghay'ın Qingpu bölgesindeki Songze kazı yerinin alt katmanında Majiabang dönemine ait buluntular ele geçmiştir.