Kebara kültürü,
Doğu Akdeniz'de yaklaşık 23.000 ile 15.000 yıl öncesi arasına tarihlenen bir arkeolojik kültürdür. "Erken
Yakın Doğu Epipaleolitiği" olarak da anılır. Adını tip yeri olan,
Hayfa'nın güneyindeki Kebara Mağarası'ndan alır.
Kronolojideki yeri
Kebara, Levant'ta Epipaleolitik'in ilk evresidir. Öncesinde
Üst Paleolitik'in son evresi olan Levant Orinyasyeni (Athlitien ya da Antelien olarak da bilinir), sonrasında ise tarım öncesi yerleşik Natufi kültürü gelir. Mikrolitik aletlerin ortaya çıkışı, Levant Üst Paleolitiği'nin kültürel sürekliliğinde belirgin bir kırılmaya işaret eder.
Yaşam biçimi
Kebara toplulukları Levant ve
Sina'da yaşayan, oldukça hareketli avcı-toplayıcılardı. Yazın yaylalara dağıldıkları, kışın ise ova göllerinin yakınındaki mağara ve kaya sığınaklarında bir araya geldikleri düşünülür. Bu çevre çeşitliliği alet takımlarındaki farklılığı açıklayabilir.
Aletler
Küçük, geometrik mikrolitler ve rötuşlu küçük dilgiler bu kültürün ayırt edici buluntularıdır. Mikrolit kullanımı ok ve yay ile ilişkilendirilir. Tahıl öğütme aletlerinin bulunması, yabani tahılların toplanmasının bu dönemde başladığını gösterir; bu, Neolitik'e giden yolda ilk adımlardan biri sayılır.
Sanat
Yizreel Vadisi'ndeki Ein Qashish South açık hava alanında, Kebara ve Geometrik Kebara katmanlarında (yaklaşık 23.000 ve 16.500 yıl önce) kazınmış kireçtaşı levhalar bulundu. Bunlar arasında bölgede Natufi öncesi bir Epipaleolitik sahadan bilinen ilk figüratif tasvir olan bir kuş resmi ve zikzak, tarama, merdiven gibi geometrik motifler yer alır.
Natufilerle ilişkisi
Kebara topluluklarının, aynı bölgede yaşayan sonraki Natufilerin ataları olduğu düşünülür. Ein Gev'de bulunan otuz – kırk yaşlarındaki bir kadının kalıntıları Natufilere çok benzer özellikler gösterir.