Abaşevo kültürü (Rusça: Абашевская культура), yaklaşık MÖ 2200–1850 arasına tarihlenen, Samara dirseğinin kuzeyinde orta İdil ve Kama Irmağı vadilerinde ve güney Ural Dağları'na doğru bulunan, Orta
Tunç Çağı'nın sonlarına ait bir arkeolojik kültürdür. Adını Çuvaşistan'daki Abaşevo köyünden alır.
Köken
Kökeni,
Orta Avrupa'nın İpli Çanak Çömlek kültürünün doğu kolu olan Fatyanovo-Balanovo kültürüne uzanır. Kültürün MÖ 3. binyılın başında kuzey Don'da oluştuğuna inanılır ve daha önceki Fatyanovo-Balanovo kültürünün alanının bir bölümünü kaplamıştır. Yamnaya ve Katakomb kültürlerinin etkileri de saptanır.
Pryahin'in görüşü
Abaşevo kültürünün önde gelen uzmanı Anatoli Pryahin, kültürün güney orman-bozkırda Fatyanovo-Balanovo, Katakomb ve Poltavka toplulukları arasındaki temaslardan doğduğu sonucuna vardı.
Maden işçiliği ve araba
Abaşevo kültürü maden işçiliği etkinliğiyle ve son evresinde savaş arabası kullanımına ilişkin kanıtlarla dikkat çeker. Sonunda Volosovo kültürünü bünyesine kattı.
Dil ve etkisi
Abaşevo kültürü çoğu zaman Hint-
İran öncesi ya da Ön-Hint-İran dili konuşan bir kültür olarak görülür. Sintaşta kültürü ile Srubna kültürünün gelişiminde büyük rol oynadı.
Yayılım
Abaşevo kültürü orta İdil ile yukarı Don'un orman-bozkır alanlarında gelişti ve bozkır kültürünün orman kuşağına uzanışını temsil eder. Yerler büyük ölçüde kurgan mezarlıklarıyla ve bakır eritme izleri taşıyan bazı alanlarla temsil edilir; birkaç yerleşim orta İdil'in kuzey bozkırlarına uzanıyordu.