Tunç Çağı, Asya,
Yakın Doğu ve Avrupa'daki eski toplumlarda maddi kültürün gelişiminde bir evreyi tanımlayan arkeolojik ve antropolojik bir terimdir.
Tanım
Bir uygarlık ya da kültür, kendi bakırını eritip kalay, arsenik ya da başka madenlerle alaşım yaparak tunç üretiyorsa ya da tunç üreten bölgelerden ticaretle tunç ediniyorsa
Tunç Çağı'na ait sayılır.
Üç çağ sistemindeki yeri
Tunç Çağı, üç çağ sisteminin orta evresidir; Taş Çağı'nı izler ve
Demir Çağı'ndan önce gelir. Neolitik ile Tunç Çağı arasında Kalkolitik (
Bakır Çağı) adı verilen bir geçiş evresi bulunur. Bu gelişmeler farklı yerlerde farklı zamanlarda gerçekleştiği için her bölgenin kendi kronolojisi vardır; yine de Tunç Çağı Eski Dünya'nın büyük bölümünde MÖ 3000'e kadar başlamıştı.
Yazı
Yazıyı ilk geliştiren kültürler
Tunç Çağı kültürleridir. Çivi yazısını kullanan
Mezopotamya ve hiyeroglif kullanan
Mısır, ilk kullanışlı yazı sistemlerini geliştirdi. Bir bölgede
Demir Çağı'nın gelişi ya da yazının ortaya çıkışından hangisi önce gelirse genellikle Tunç Çağı'nın sonu olarak alınır; tarih, tarih öncesinin yerini alır.
Kalay sorunu
Birçok bölgede tunç nadir ve pahalı kaldı; bunun başlıca nedeni, çok yaygın olan bakırın aksine yalnızca az sayıda yerde bulunan kalayı yeterince edinmenin güçlüğüydü.
Amerika ve Avustralya
Amerika arkeolojisinde
Tunç Çağı'nı içermeyen beş evreli bir sistem kullanılır, ancak bazı kültürler bakır ve tunç eritti.
Avustralya kıtasında 1788'de Avrupa yerleşimlerinin kurulmasından önce maden işçiliğine dair kanıt yoktur.