Pontus Rum Soykırımı

Pontus Rum Soykırımı veya Pontus Soykırımı (Yunanca: Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου), I. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında Osmanlı İmparatorluğu'nda, Pontus bölgesindeki (günümüz Türkiye'sinin kuzeydoğusu) yerli Rum topluluğunun kasıtlı ve sistematik biçimde yok edilmesidir.

Pontus Rumları bölgede en az MÖ 700'den beri, yani 2.500 yılı aşkın bir süredir kesintisiz olarak yaşıyordu. Trabzon Rum İmparatorluğu'nun 1461'de Osmanlılar tarafından fethedilmesinin ardından bölge Osmanlı İmparatorluğu'nun denetimine girdi. 20. yüzyılın başında Türk milliyetçiliğinin yükselişi, Osmanlı İmparatorluğu içindeki Rum karşıtlığını çarpıcı biçimde artırdı. Soykırım 1914'te, Üç Paşalar'ın yönettiği İttihat ve Terakki Cemiyeti rejimi tarafından başlatıldı; 1918-1919 arasındaki kısa bir aradan sonra 1923'e kadar Mustafa Kemal Paşa'nın önderlik ettiği Kemalist rejim tarafından sürdürüldü.

Güçlü bir Rum gerilla hareketi direnmiş olsa da her iki Türk milliyetçi hareketi de Pontusluları katletmeyi ve Anadolu'nun iç bölgelerine sürmeyi başardı. Bunun sonucunda soykırım öncesi Pontus nüfusunun yaklaşık yarısına denk gelen yaklaşık 350.000 kişi öldü.

Soykırım, 1923'te Yunanistan ile Türkiye arasındaki nüfus mübadelesi sırasında hayatta kalanların Yunanistan'a sürülmesiyle sona erdi. Pontus Soykırımı daha geniş Rum Soykırımı'nın bir parçasıdır; ancak Pontus'un coğrafi olarak yalıtılmış olması ve bazı siyasi ve tarihsel özellikleri nedeniyle çoğunlukla ayrı ele alınır.