Kiklad kültürü,
Ege Denizi'ndeki Kiklad adaları boyunca gelişen Geç Neolitik ve
Tunç Çağı kültürüdür. Kronolojik açıdan, aynı çağdaki Helladik kronoloji (anakara
Yunanistan) ve Minos kronolojisiyle (
Girit) kabaca çağdaş olan, eserler için nispi bir tarihleme sistemidir.
Mermer figürinler
Önemli Geç Neolitik ve Erken
Tunç Çağı Kiklad kültürü en çok, adaların saf beyaz mermerinden oyulmuş, amacı belirsiz, şematik yassı kadın (ve nadiren erkek) figürinleriyle tanınır. Güneyde
Girit'te ortaya çıkan Orta Tunç Çağı Minos kültürüyle kabaca çağdaştı.
Neolitik analer
MÖ 3. binyılda batı
Ege'de, Anadolu ve anakara Yunan öğelerini kaynaştıran kendine özgü bir Neolitik kültür ortaya çıktı. Bu kültür gernik buğdayı ve yabani tip arpaya, koyun ve keçiye, domuza ve anlaşılan küçük teknelerden zıpkınla avlanan orkinosa dayanıyordu (Rutter).
Kazılan yerler
Kazılan yerler arasında Phylakopi, Skarkos, Saliagos, Amorgos, Naksos ve bakır işçiliği izleri gösteren Kea'daki Kephala vardır.
Erken Kiklad
Erken Kiklad kültürü yaklaşık MÖ 3100 ile 2300 arasında üç evrede gelişti.
Girit'teki Knossos kazıları, Knossos'taki çanak çömlek buluntularının gösterdiği gibi, MÖ 3400–2200 döneminde Kiklad uygarlığının Knossos üzerinde etkisi olduğunu ortaya koyar.
Ayia Irini ve Naksos
Kea, bugün Ayia Irini denen yerde, Geç Minos ve Erken Miken dönemlerinde (MÖ
1600–
1400) doruğuna ulaşan bir
Tunç Çağı yerleşimine ev sahipliği yapar. Naksos'un Miken kenti (MÖ 1300 dolayı) bugünkü kentin bulunduğu alanı kaplıyordu.