Terramare, kuzey
İtalya'da Emilia'da, başlıca orta Po Ovası'nda yer alan, Orta ve Geç
Tunç Çağı'na (yaklaşık MÖ
1700–
1150) tarihlenen bir teknoloji bütünüdür.
Ad
Adını yerleşim höyüklerinin "kara toprak" kalıntısından alır. Terramare, "marn-toprak" anlamındaki terra marna'dan gelir; marn bir göl çökeltisidir. Her renkte olabilir, ancak tarım arazilerinde çoğunlukla siyahtır ve "kara toprak" tanımı buradan doğar. Terramare yerlerinin halkına terramaricoli denir.
Kazılar
Yerler 1860–1910 arasında kapsamlı biçimde kazıldı. 19. yüzyılın ikinci yarısından önce bu yerlerin Galya ve
Roma cenaze törenlerinde kullanıldığına yaygın olarak inanılıyordu. Toprağı gübre için kazan bölge çiftçileri onlara terramare ve marnier diyordu.
Gastaldi
Bilimsel araştırma 1860'ta Bartolomeo Gastaldi ile başladı. Gastaldi kuzey
İtalya'da turbalıkları ve eski göl yerlerini araştırırken marnier'leri de inceledi ve sonunda bunları cenaze yeri değil, daha kuzeydeki kazıklı konutlara benzer yerleşim yerleri olarak tanıdı.
Strobel ve Pigorini
Çalışmaları Pellegrino Strobel ile onun 18 yaşındaki yardımcısı Luigi Pigorini'nin ilgisini çekti. 1862'de Parma'daki bir Terramare yeri olan Castione di Marchesi üzerine bir yazı yazdılar. Yerleşimlerin tarih öncesine ait olduğunu ilk fark edenler onlardı.
Hint-Avrupa kuramı
Gaetano Chierici'nin daha kuzeydeki kazıklı konutların atalardan kalma bir
Roma nüfusunu temsil ettiği kuramından yola çıkan Pigorini,
İtalya'nın kuzeyden Hint-Avrupalılarca iskân edildiği kuramını geliştirdi.