Levallois tekniği, arkeologların
Orta Paleolitik dönemde, yaklaşık 400.000 ile 250.000 yıl önce gelişen kendine özgü bir taş yontma türüne verdiği addır. Musteryen taş alet endüstrisinin parçasıdır; Avrupa'da Orta Paleolitik Avrupa insanları, Levant gibi öteki bölgelerde ise modern insanlar tarafından kullanıldı.
Ad
Teknik adını, 19. yüzyılda
Paris'in Levallois-Perret banliyösünde bulunan çakmaktaşı aletlerden alır.
Yöntem
Teknik, daha önceki taş inceltme yöntemlerinden daha gelişmişti ve hazırlanmış bir taş çekirdekten yonga çıkarmaya dayanıyordu. Çekirdeğin bir ucunda vuruş yüzeyi oluşturulur, ardından çekirdeğin kenarları, elde edilmek istenen yonganın çevresinden parçalar koparılarak düzeltilir.
Kaplumbağa çekirdek
Bu işlem çekirdeğin bir yüzünde kubbe biçimli bir yapı oluşturur. İzler ve yuvarlak biçim kaplumbağa kabuğuna benzediğinden buna kaplumbağa çekirdek denir.
Sonuç
Vuruş yüzeyine son darbe indirildiğinde çekirdekten, bir yüzü düz öteki yüzü dışbükey ve tüm kenarları önceki düzeltme işlemiyle keskinleşmiş bir yonga ayrılır.
Avantajı
Bu yöntem, sonradan kazıyıcı ya da bıçak olarak kullanılacak son yonganın boyutu ve biçimi üzerinde çok daha fazla denetim sağlar.
Kökeni ve yayılışı
Teknik ilk olarak
Alt Paleolitik'te görülür, ancak en çok
Orta Paleolitik'in Musteryen endüstrileriyle ilişkilendirilir.
Kuzey Afrika'da
Orta Taş Çağı'nda, özellikle Aterian endüstrisinde çok küçük atış uçları üretmek için kullanıldı. Teknik, Levallois uçları denen atış uçlarını üretmeye de uyarlanabiliyordu. Yöntem sezgiye aykırı olduğundan öğretilmesi gerekir; bu yüzden dilin bir ön koşul olabileceği tartışılmıştır.