Hiyam kültürü, Güneybatı Asya'nın Çanak Çömlek Öncesi Neolitik A (ÇÇÖN A) döneminin en erken bölümüne, yaklaşık MÖ 9700–8600'e tarihlenen Neolitik bir arkeolojik kültürüdür. Başlıca, ilk kez El Hiyam ad yerinde bulunan kendine özgü bir taş ok ucu türüyle, "El Hiyam ucu" ile tanınır.
Ad yeri
Hiyam adını,
Lut Gölü kıyısında yer alan El Hiyam'dan alır; araştırmacılar burada yanları çentikli, en eski çört ok uçlarını, "El Hiyam uçları"nı buldu.
Yayılım
Bu uçlar, İsrail'de,
Ürdün'de (Azrak),
Sina'da (Ebu Madi) ve kuzeyde Orta
Fırat'a (Mureybet) dek uzanan bu döneme ait yerlerin belirlenmesine yaradı.
Çok amaçlı aletler
El Hiyam uçları ve benzeri çört aletler sıklıkla atış ucu ya da ok ucu olarak anılır. Ok ucu olarak kullanıldıkları doğru olsa da bu adlar bir işlev ima eder; oysa bu eserlerin bıçak ve delgi gibi çeşitli amaçlarla kullanılan çok amaçlı aletler olduğunu gösteren kanıtlar vardır.
Natufi sürekliliği
El Hiyam ok uçlarının ortaya çıkışı dışında Hiyam, büyük teknik yenilikler olmaksızın Natufi kültürünün sürekliliği içinde yer alır. Ancak ilk kez evler daha önce olduğu gibi yarı yeraltında değil, doğrudan zemin düzeyinde yapıldı.
Geçim
Bunun dışında El Hiyam kültürünün taşıyıcıları hâlâ avcı-toplayıcıydı ve o dönemde tarım, bu döneme ait yerlerde bildirilenlere bakılırsa oldukça ilkeldi.
Ardılları
Hiyam maddi kültürünün ardından orta
Fırat'ta ve yukarı Levant'ta Mureybet kültürü gelirken güney Levant'ta Sultan kültürü ortaya çıktı.