Urne Alanları kültürü (yaklaşık MÖ 1300–750),
Orta Avrupa'nın Geç
Tunç Çağı kültürüdür ve çoğu zaman daha geniş bir Urne Alanları geleneği içinde birkaç yerel kültüre ayrılır.
Ad
Ad, ölüleri yakıp küllerini sonra tarlalara gömülen kaplara (urnelere) koyma geleneğinden gelir. Adın ilk kullanımı 19. yüzyılın sonlarında güney
Almanya'daki mezar yerlerine ilişkin yayınlarda görüldü.
Önce ve sonra
Avrupa'nın büyük bölümünde Urne Alanları kültürü Tümülüs kültürünün ardından geldi ve yerini Hallstatt kültürüne bıraktı.
Dil tartışması
Bazı dilbilimciler ve arkeologlar bu kültürü Kelt öncesi bir dille ya da Ön-Kelt dil ailesiyle ilişkilendirmiştir.
Yayılım
MÖ 2. binyılın sonunda Urne Alanları geleneği
İtalya'ya, kuzeybatı Avrupa'ya ve batıda Pireneler'e dek yayılmıştı. Bu dönemde tahkimli tepe yerleşimleri ve levha tunç işçiliği de Avrupa'da geniş ölçüde yayıldı; bazı uzmanlar bu değişiklikleri Keltlerin yayılmasıyla eşitledi. Bu bağlantılar artık kabul görmemektedir.
Kronoloji
Güneybatı
Almanya gibi bazı bölgelerde Urne Alanları kültürünün MÖ 1200 dolaylarında (Hallstatt A'nın başı) var olduğuna inanılır; ancak Tunç D Riegsee evresinde de ölü yakma görülür. Orta
Tunç Çağı'ndan Urne Alanları kültürüne geçiş aşamalı olduğu için tanımına ilişkin sorular vardır.
Reinecke sistemi
Urne Alanları kültürü, Paul Reinecke'nin kronoloji sisteminde Hallstatt A ve B evrelerini kapsar; bu evreler sonraki
Demir Çağı'nın Hallstatt kültürüyle (Ha C ve D) karıştırılmamalıdır. Bu, Kuzey
Tunç Çağı'nın Montelius III–IV evrelerine karşılık gelir.